9 POUND HAMMER@VERA
Vrijdagavond 6 juni - het was weer een oudhollandsch rock festijn!
de gasten van 9 pound hammer hebben sinds lange tijd weer eens een plaat uitgebracht en kwamen in het kader daarvan weer eens een bezoekje brengen aan de Vera. ze vinden het zelf altijd een groot feest om hier te spelen , ze zijn al ettelijke keren geweest en ze hebben zelfs een live album uitgebracht die hier is opgenomen. hun eerste concert ergens begin jaren 90 duurde zelfs 2 enhalf uur !! aldus de zanger maar toen waren ze nog knap en arm en nu dik en rijk grapte hij, dus we moesten maar op een korte set rekenen. maar dat ze er zin in hadden was te merken .
 |
 |
de muziek die ze kei en keihard aan het spelen waren was een dikke vette sompige moeras sound uit kentucky. zweterige sleaze rock vol oud bier en morsige whiskey!
de zanger was een soort hele chubby grappige gast met een enorme bierpens die de meest vette dansmoves aan t doen was inclusief zijn “ik ben kaarten aan het uitdelen” move!!
de homer simpson look-a-like sprak de legandarische woorden “BEERBREAK” toen de snaar van de gitarist knapte, die knakker gelijk flauwe moppen tappen….. en uiter-aars bier drinken (hij kwam -niet verassend -ook op met n glas whiskey).
de gitarist overigens- met truckercap , vleespet en lange vieze haren, en mouwloos spijkerjekkie- is tevens leadman van de Nashville Pussy, ook erg goed!!
Onze redneck vrienden speelden het dak eraf, ze kwamen zelfs 3 keer terug als toegift en uiteindelijk hebben ze ook wel bijna 2 uur gespeeld. op een gegeven moment deelde hij hij ook bier uit en (vieze artiesten) spuwden ze bier het publiek in en oh jaa, het publiek deed vrolijk mee , het leek wel een concert van Normaal !!!
al met al was het zeer zeker de moeite waard allemaal maar ik heb toch weer een klein leermomentje gehad, in vervolg koop ik van die oordopjes want ik heb tot zondag aan toe last van mn oren gehad, ruisen en piepen en alles dr op en dr aan-us.
Ook leuk:
Fur tv
hungry for love, dit is een beetje de jeugd van Nee
“Mervin, has seen all the porn in the world.”
Ed’s Furry fucking Guide To Metal
“There is only one rule : PLAY IT FUCKING LOUD!”
Als jullie ook echt gaaf willen zijn, en niet naar dat gay-ass Lost willen kijken vanavond: Loop dan even naar Nee. Die heeft zijn memmenstick vol met alle episodes.
Ook leuk:
Todd Rundgren
onlangs hield ik de grote-voorjaars-schoonmaak en vond ik in alle gaten ,hoeken en oude dozen allerlei rommel ende troep. Over oude dozen gesproken ; ik hoorde op het internet een alleraardigste stuks liedje van de begin 70-er jaren boem bekende singer songwriter toddje rundgren.
“Wie?” hoor ik je denken, nou het gaat hier niet om zo maar de eerste de beste, hij is misschien niet zo wereld beroemd/bekend als een neil young of een neil diamond of -what the hack- neil sedaka.
maar dit was ook zeer zeker een keuze die hij in eigen hand had en heeft gehouden.
Onze Todd (waarvan ik altijd dacht dat hij lindgren heette) begon met de psychedelische band Nazz in de 60-er jaren,en ging daarna solo, wat hem dus een reeks fijne songs ende hits opleverde.
maar zoals het zo vaak gaat kon meneer de weelde niet helemaal aan, en koos hij zelf voor een andere tak van de muziek, omdat hij zo’n groot icoon dreigde te worden ging hij de glamrock richting op en zodoende raakte hij voor het grote publiek wat in de vergetelheid -en terecht volgens boze tongen-terwijl hij wel werk deed voor of met (semi) bekende namen als Sparks, New York Dolls, en daarna met Meat Loaf, XTC ,The Psychedelic Furs etc.etc.
tegenwoordig treed hij nog steeds op en naar horen zeggen best aardig, maar wij kennen en willen hem het liefst herinneren als het grote talent met klassiekers als: Hello,it’s me ,We gotta get you a woman en de door Robert Palmer gecoverde hit Can we still be friends
leuk gossip weetje
In 1972 had Rundgren een relatie met het modelletje Bebe Buell. Rundgren en Buell leefden samen tot 1977 terwijl ze wel andere verhoudingen aangingen. In 1976, had Buell een flick van 8 maand met Steven Tyler van Aerosmith en poepte een kleine uit: -jawel- onze enige echte Liv Tyler was het! mede door steve’s drugsproblemen (toxic twins werden hij en zn leadgitarist ook wel genoemd) wilde zij niks meer van hem weten en werd Todd de wettige vader op het geboorte certificaat, en ondanks hun scheiding bleef hij nog zo’n 10 jaar liv’s vader figuur.
Ook leuk:
Sebadoh@Vera
woensdagavond -koninginnedag- was het weer een luisterfestijn in de Vera,
het was afgeladen vol, zweetdruppels vielen van het plafond, en festival bier werd geschonken in zogenaamde voederbakken ( plastic bekers van zeker een halve liter).
de band deed op hun europese tour slechts 1 tent aan in nederland en dat was in ons eigen groningen.
de jongens zijn al weer een poosje bezig, hun hoogtijdagen waren geloof ik begin jaren 90 , en daarom was het gemiddelde publiek ook in bezit van a. kinderen b. een vleespet en c. dol ENTHOUSIASME.
ik kende het louter van naam, en van de 2 fragmentjes die ik de dag ervoor gehoord had was het een soort joy division maar dan snel. achteraf klopte dr niks van, maar wat het dan wel is : misschien is de verzamelnaam indie wel 1 die de lading dekt.
grappig was dat de 3 luitjes om de zoveel nummers van instrumenten wisselden, en dan ook -afgezien van stem- ook andere muziek speelden. dit von G.Botje wel grappig, alhoewel hij na enig journalistiek onderzoek erachterkwam dat dit ook door menigeen als vervelend werd ervaren.nah dat zal de leeftijd wel zijn geweest.
al met al een geslaagde avond die ik de dag erna heb moeten bekomen met een zeer ernstige hangover zoals die al een poos niet meer geweest is, zouden ze dan toch K.O pilletjes in dat baggerbier hebben gedumpt??
PS: voor de kenners onder ons ; Lou barlow was de bassist van dinosaur jr.
Ook leuk:
Neil Diamond
neil diamond is gaaf!!
neil is al jaren kind bij mij aan huis, de ouwe lui waren er natuurlijk al groot fan van
, hoogstwaarschijnljik ben ik zelf een mini neil want terwijl vaders langs-de-lijn zat te luisteren
gooide mams al haar charmes tijdens een concert in de strijd en het resultaat is g.botje.
The Big D, heeft een aantal kekke albums en live materiaal gemaakt: hot august night en love at the greek zijn n must, ook is ie niet vies van wat soundtrack werk (the jazz singer), met onvervalste klassiekers erop
vuige roddels gaan dat hij ook n coke-addict was en behoorlijk arrogant maar wat wil je.iedereen wil wat van hem of hem zijn . vrouwen zijn gek op hem mannen willen zn beste vriend zijn.
zelfs johhny cash heeft een nummer van hem gecoverd
sterker nog ,ook Ed & Anita hebben een nummer van hem gecoverd en er een hollandsche kraker van gemaakt. dus wil je helemaal de bomdiggy zijn en tijdens zijn concerten in ahoy op 24 en 25 mei meebleren,luister dan alvast wat kneiters in het voren en oh ja in mei komt er een nie(l)uw album van hem uit; geproduceerd door rikki rubin!!!!
Ook leuk:
The Rifles @ Vera
woensdagavond mocht ik weer eens een oude hobbie van mij van stal halen: oudhollandsch rocken bij een concertje. van tevoren kaartjes gekocht want op de site stond dat ik er snel bij moest zijn want de kaartjes vlogen weg (achteraf bleek dat het raam open stond.)
nadat ik een uurtje voor de spiegel had gestaan om mijn kekste rockkledij aan(us) te trekken, had ik gekozen voor n johnny ramone look: chucks,black leather, gescheurde jeans.
rap ben ik na een tukje te hebben gedaan op mijn fiets gesprongen en naar “Nee” en zijn meisje “zwaan-kleef-aan” gecruis-ed. daaraankomende heb ik als echte huisvriend gelijk pijpjes pils uit de koelkast gescoord en wat wodka ingeschonken.oh ja, en een onderbroek geleend.
aangekomen bij de club for the international pop underground stond er een ferme rij en dito uitsmijter, die ons er vriendelijk langs liet immers wij sluwe vossen hadden koarties. alleen nog even een maandkaartje scoren,stempel op de pols/jasje dumpen en het feest kon los!!
het voorprogramma hebben we fashionable aan ons voorbij laten gaan en na een half uurtje begonnen onze vrienden (hier meer over later) met hun show.als je een bandje leuk vind kan het vaak live erg tegenvallen, helemaal als ze de hele dag in de plaatselijke koffieshop hebben rondgehangen.maar gelukkig speelden ze erg fris en met overtuiging, ze hadden er zin in! muzikaal klonk het ook nog eens erg goed, veel bekende nummers afgewisseld met een aantal nieuwe nummers (komt ” binnenkort” new album uit, zat 1 catchy nummer bij, anderen deden lekker mee maar moeten wellicht vaker gehoord worden) zorgden ervoor dat het concert voorbij vloog. ze deden nog een toegift, en toen zat het er alweer op.
om het af te toppen gingen we nog even naar de kelderbar voor n borrel en een potje tafelvoetbal, en terwijl we wat aan het nababbelen waren kwamen ineens 2 bandleden naast ons staan; de drummer -net n mini oempaloemp(i)a- en de gitarist. wij gelijk beetje slijmen, en dat wierp zn vruchten af, want even later kwamen ze bij ons mingelen en vroegen ze zich af waar ze shots konden krijgen.Onnozel/naief als wij waren, verwezen we ze naar de bar ,immers daar hadden ze wodka en TEKIELA zoals zwaan het in haar beste spaans uitlegde. maar ze keken wat beteuterd en dropen af,later bedacht ik me dat ze hoogstwaarschijnlijk de”real deal ” bedoelden. ach het leven van een rockstar.
kortom, het was een gezellige avond met een zeer zeker geslaagd concert, misschien worden ze wel heel groot en kan je later zeggen: hey man, ik ben daar bijgeweest toen ze nog gaaf waren!
maar wat voor muziek spelen nou eigenlijk botje? hoor ik je denken; tja, zoals ze dan zo mooi zeggen maken ze op The Jam, The Clash en The Libertines geïnspireerde popsongs, maar dan in een modern jasje gegoten.
Ook leuk:
Skytah @ the Livingroom Zwolle (4/4/08)
Gisteren was ik met Retarded Butcher even in the Livingroom - waarbij ik moet aantekenen dat ik blij ben en bof dat deze livingroom niet mijn livingroom is, want ik denk dat ik niet vaak thuis zou zijn - om GRATIS naar de band “Skytah” te koekeloeren en te luisteren. De aankondiging in huis-aan-huis-blad “Typisch Zwolle” loog er niet om. Ga maar na: grote namen als Alanus Morisette, Skunk Anusnansie, Zep, Floyd, the Black Sabbaths en de onvermijdelijke RHCP werden door de scribent himself uit de stal en de wei in gejaagd om deze band te omschrijven en van een gerechtvaardigd publicum te voorzien. Geen sinecure, als je het mij vraagt, maar mij vraag je niets, terwijl ik toch wel een mening heb die kan tellen!
De zangeres, die de liefde met de microfoon leek te bedrijven [1], had een gouden strot [2] van het zuiverste water [3]. Al dacht ik nog wel even bij het aanhoren van de bekende zomerhit “nobody’s wijf“: ‘Dametje! Als jij niet een beetje inbindt, eindig je nog eens echt als “nobody’s wijf” en dat zou ik je niet gunnen, al heb je wel korte beentjes.’ (die korte beentjes, heb ik eens gelezen, hebben te maken met het op zeer vroege leeftijd beginnen met de pil. Als een meisje rond haar tiende met de pil begint doet dit namelijk wat met de groei van de benenwagen. Een kortbenige bevestigde dit onlangs. Een hell van een first line overigens, om hiernaar te informeren, maar dan moeten korte beentjes wel jouw ding zijn. Ik persoonlijk griebel ervan…)
De band deed covers, maar begon gaande de set en verderop tijdens het optreden steeds meer eigen werk te “pluggen”, iets waar Retarded Butcher en ik zo onze vraagtekens bij stelden. Het meezingen werd een stuk lastiger, want je moet deze nummers maar net kennen, en helaas leed de algehele stemming er een beetje onder. Wat het geheel weer goedmaakte was het feit dat de zangeres tijdens het heftig “emotioneel” meebewegen tijdens de gitaarsolo’s haar voeten strak naast elkaar hield, wat haar, in combinatie met haar kleine postuur, brede heupwerk en milde zwaarhoofdigheid (een gemiddeld mensenhoofd weegt zo’n slordige 8 kilo, verzekerde een vrijwillige brandweerman mij van de week!) het voorkomen gaf van de tuimelaar(s), of ook wel “danser van de oceaan(us)“. In deze Jacqueze-cousteau-trip verzonken vond ik de band opeens ten zeerste de moeite waard, ook al omdat me nu pas opviel dat de drummer op Mama Cas (van de Mama’s & de Papa’s, dommerd!) leek. Ik meende zelfs op een bepaald moment manboobs te ontwaren, en stelde tevreden vast dat dit mij niet opwond of anderszins van mijn stuk bracht.
Het laatste nummer - de zogenaamde coupe de grace, de afmaker en inkopper zullen we maar zeggen - was een zogenaamde powerballad [4]. Het begint dan lief en soft enzo, maar zwelt langzaam aan tot een dampende[5], zuigende[6], vuige[7], schuimende[8] rocksjampoo, waarbij de zangeres werkelijk de sterren van de hemel zong[9], en de gitarist met zijn dubbelloops gitaarwerk[10] het geheel aankleedde met mathematisch precies geplaatste rifferama[11]. En ook bij deze solo “tuimelde” de zangeres weer dat het een lieve lust was. Het was een feest voor het oog, en werkelijk verbluffend.
Tevreden & rozig verlieten Retarded en ik het vochtiggezweette zaaltje, teneinde ons naar onze respectievelijke nachtverblijven te spoeden, om daar op youtube nog wat na te genieten.
Butcher en ik vinden het dan ook helemaal niet erg dat Skytah er alles, maar dan ook alles aan doet om naamsbekendheid op te bouwen!
Band: 8
Zaal: 7
Bier: 7.3
Totaal: Voldoende
Most Commented Posts
U-Niq - Het kapitalisme
daar is die dan, het nieuwe album van U-Niq
als 13 jarig knaapie begint hij wat aan te kloten met rap, als liefhebber van Kool G , Big Daddy Kane en Rakim leek hem dat wel lachen,later als hij wat beter is wordt hij ook wat serieuser en staat op wat podia en schrijft ie nummers en wint hij de finale van een Rotterdamse talentenjacht. Ondertussen speelt U-Niq ook nog in het landelijke jeugdteam van Feyenoord en doet hij de havo, maar na enkele jaren moet hij vanwege huiselijke omstandigheden het voetbal laten voor wat het is.
Na jaren hard werk, tekent hij een contract bij het label Sony Epic, waar hij drie singles en een lp uitbrengt. Omdat het niet lekker liep bij Sony Music en de cd geen succes werd, verliet hij de platenmaatschappij. Hoewel U-Niq na zijn Sony-fase ontmoedigd achterblijft, werkt hij in de tijd die volgt samen met Amerikaanse rappers als Nas en Guru. In New York neemt U-Niq in 2002 zijn acht nummmers op. Een van die tracks, Wildin’ Out, wordt later door hem in eigen beheer gereleaset en verschijnt tevens als videoclip.
In diezelfde fase is U-Niq een onderdeel van Committee Gunmen (bestaande uit Anonymous Mis, U-Niq, Shyrock, G-Boah, Sonny D. en E-Life). Gedurende de vijf jaar dat deze mannen een click vormen, gebeurt er minder dan U-Niq hoopt. Daarom besloten de heren in 2004 gezamenlijk de stekker uit Committee Gunmen te trekken. Na een korte pauze tekent U-Niq in 2006 een contract bij het label TopNotch en brengt hij zijn Nederlandstalige debuutalbum uit genaamd ‘Rotterdam’. Tevens wordt van de gelijknamige single een clip-shoot gemaakt dat te zien is op de bekende muziekzenders. Daarnaast sluit hij zich aan bij de Engelstalige hiphopformatie Most Official, waarvan in maart 2006 een mixtape is uitgekomen en in eerste instantie ook een album mee zou worden uitgebracht. In een interview met Björn de Water van 3 voor 12 Rotterdam gaf U-niq later echter aan dat er niet meer aan album zou verschijnen van Most Official. De reden van het ontbinden van Most Official wordt tot nu toe stil gehouden. Verder melde U-niq dat zijn volgende album weer internationaal zal worden en dus weer als vanouds in het Engels zal worden gerapped.
maar tonie liegeronie’s bloed kruipt toch waar het niet gaan kan , en maakt weer een nederlandse plaat.waarvan de singel identiteit nu n kneiter van een hit dreigt te worden.
het is wel een dikke snaake video , maar wat verwacht je anders van een rotterdammer.
Bekende citaten:
“Ik ben de Minister-President van de Verenigde Straten, de Volksvertegenwoordiger klaar om te praten”
Albums
Married to music 2002
Rotterdam 2006
Het kapitalisme 2008