Spunken mit Bruno
De hype komt nog, nieuwe film mit freund Bruno komt er aan.
9 POUND HAMMER@VERA
Vrijdagavond 6 juni - het was weer een oudhollandsch rock festijn!
de gasten van 9 pound hammer hebben sinds lange tijd weer eens een plaat uitgebracht en kwamen in het kader daarvan weer eens een bezoekje brengen aan de Vera. ze vinden het zelf altijd een groot feest om hier te spelen , ze zijn al ettelijke keren geweest en ze hebben zelfs een live album uitgebracht die hier is opgenomen. hun eerste concert ergens begin jaren 90 duurde zelfs 2 enhalf uur !! aldus de zanger maar toen waren ze nog knap en arm en nu dik en rijk grapte hij, dus we moesten maar op een korte set rekenen. maar dat ze er zin in hadden was te merken .
 |
 |
de muziek die ze kei en keihard aan het spelen waren was een dikke vette sompige moeras sound uit kentucky. zweterige sleaze rock vol oud bier en morsige whiskey!
de zanger was een soort hele chubby grappige gast met een enorme bierpens die de meest vette dansmoves aan t doen was inclusief zijn “ik ben kaarten aan het uitdelen” move!!
de homer simpson look-a-like sprak de legandarische woorden “BEERBREAK” toen de snaar van de gitarist knapte, die knakker gelijk flauwe moppen tappen….. en uiter-aars bier drinken (hij kwam -niet verassend -ook op met n glas whiskey).
de gitarist overigens- met truckercap , vleespet en lange vieze haren, en mouwloos spijkerjekkie- is tevens leadman van de Nashville Pussy, ook erg goed!!
Onze redneck vrienden speelden het dak eraf, ze kwamen zelfs 3 keer terug als toegift en uiteindelijk hebben ze ook wel bijna 2 uur gespeeld. op een gegeven moment deelde hij hij ook bier uit en (vieze artiesten) spuwden ze bier het publiek in en oh jaa, het publiek deed vrolijk mee , het leek wel een concert van Normaal !!!
al met al was het zeer zeker de moeite waard allemaal maar ik heb toch weer een klein leermomentje gehad, in vervolg koop ik van die oordopjes want ik heb tot zondag aan toe last van mn oren gehad, ruisen en piepen en alles dr op en dr aan-us.
Ook leuk:
Sebadoh@Vera
woensdagavond -koninginnedag- was het weer een luisterfestijn in de Vera,
het was afgeladen vol, zweetdruppels vielen van het plafond, en festival bier werd geschonken in zogenaamde voederbakken ( plastic bekers van zeker een halve liter).
de band deed op hun europese tour slechts 1 tent aan in nederland en dat was in ons eigen groningen.
de jongens zijn al weer een poosje bezig, hun hoogtijdagen waren geloof ik begin jaren 90 , en daarom was het gemiddelde publiek ook in bezit van a. kinderen b. een vleespet en c. dol ENTHOUSIASME.
ik kende het louter van naam, en van de 2 fragmentjes die ik de dag ervoor gehoord had was het een soort joy division maar dan snel. achteraf klopte dr niks van, maar wat het dan wel is : misschien is de verzamelnaam indie wel 1 die de lading dekt.
grappig was dat de 3 luitjes om de zoveel nummers van instrumenten wisselden, en dan ook -afgezien van stem- ook andere muziek speelden. dit von G.Botje wel grappig, alhoewel hij na enig journalistiek onderzoek erachterkwam dat dit ook door menigeen als vervelend werd ervaren.nah dat zal de leeftijd wel zijn geweest.
al met al een geslaagde avond die ik de dag erna heb moeten bekomen met een zeer ernstige hangover zoals die al een poos niet meer geweest is, zouden ze dan toch K.O pilletjes in dat baggerbier hebben gedumpt??
PS: voor de kenners onder ons ; Lou barlow was de bassist van dinosaur jr.
Ook leuk:
The Rifles @ Vera
woensdagavond mocht ik weer eens een oude hobbie van mij van stal halen: oudhollandsch rocken bij een concertje. van tevoren kaartjes gekocht want op de site stond dat ik er snel bij moest zijn want de kaartjes vlogen weg (achteraf bleek dat het raam open stond.)
nadat ik een uurtje voor de spiegel had gestaan om mijn kekste rockkledij aan(us) te trekken, had ik gekozen voor n johnny ramone look: chucks,black leather, gescheurde jeans.
rap ben ik na een tukje te hebben gedaan op mijn fiets gesprongen en naar “Nee” en zijn meisje “zwaan-kleef-aan” gecruis-ed. daaraankomende heb ik als echte huisvriend gelijk pijpjes pils uit de koelkast gescoord en wat wodka ingeschonken.oh ja, en een onderbroek geleend.
aangekomen bij de club for the international pop underground stond er een ferme rij en dito uitsmijter, die ons er vriendelijk langs liet immers wij sluwe vossen hadden koarties. alleen nog even een maandkaartje scoren,stempel op de pols/jasje dumpen en het feest kon los!!
het voorprogramma hebben we fashionable aan ons voorbij laten gaan en na een half uurtje begonnen onze vrienden (hier meer over later) met hun show.als je een bandje leuk vind kan het vaak live erg tegenvallen, helemaal als ze de hele dag in de plaatselijke koffieshop hebben rondgehangen.maar gelukkig speelden ze erg fris en met overtuiging, ze hadden er zin in! muzikaal klonk het ook nog eens erg goed, veel bekende nummers afgewisseld met een aantal nieuwe nummers (komt ” binnenkort” new album uit, zat 1 catchy nummer bij, anderen deden lekker mee maar moeten wellicht vaker gehoord worden) zorgden ervoor dat het concert voorbij vloog. ze deden nog een toegift, en toen zat het er alweer op.
om het af te toppen gingen we nog even naar de kelderbar voor n borrel en een potje tafelvoetbal, en terwijl we wat aan het nababbelen waren kwamen ineens 2 bandleden naast ons staan; de drummer -net n mini oempaloemp(i)a- en de gitarist. wij gelijk beetje slijmen, en dat wierp zn vruchten af, want even later kwamen ze bij ons mingelen en vroegen ze zich af waar ze shots konden krijgen.Onnozel/naief als wij waren, verwezen we ze naar de bar ,immers daar hadden ze wodka en TEKIELA zoals zwaan het in haar beste spaans uitlegde. maar ze keken wat beteuterd en dropen af,later bedacht ik me dat ze hoogstwaarschijnlijk de”real deal ” bedoelden. ach het leven van een rockstar.
kortom, het was een gezellige avond met een zeer zeker geslaagd concert, misschien worden ze wel heel groot en kan je later zeggen: hey man, ik ben daar bijgeweest toen ze nog gaaf waren!
maar wat voor muziek spelen nou eigenlijk botje? hoor ik je denken; tja, zoals ze dan zo mooi zeggen maken ze op The Jam, The Clash en The Libertines geïnspireerde popsongs, maar dan in een modern jasje gegoten.
Ook leuk:
Skytah @ the Livingroom Zwolle (4/4/08)
Gisteren was ik met Retarded Butcher even in the Livingroom - waarbij ik moet aantekenen dat ik blij ben en bof dat deze livingroom niet mijn livingroom is, want ik denk dat ik niet vaak thuis zou zijn - om GRATIS naar de band “Skytah” te koekeloeren en te luisteren. De aankondiging in huis-aan-huis-blad “Typisch Zwolle” loog er niet om. Ga maar na: grote namen als Alanus Morisette, Skunk Anusnansie, Zep, Floyd, the Black Sabbaths en de onvermijdelijke RHCP werden door de scribent himself uit de stal en de wei in gejaagd om deze band te omschrijven en van een gerechtvaardigd publicum te voorzien. Geen sinecure, als je het mij vraagt, maar mij vraag je niets, terwijl ik toch wel een mening heb die kan tellen!
De zangeres, die de liefde met de microfoon leek te bedrijven [1], had een gouden strot [2] van het zuiverste water [3]. Al dacht ik nog wel even bij het aanhoren van de bekende zomerhit “nobody’s wijf“: ‘Dametje! Als jij niet een beetje inbindt, eindig je nog eens echt als “nobody’s wijf” en dat zou ik je niet gunnen, al heb je wel korte beentjes.’ (die korte beentjes, heb ik eens gelezen, hebben te maken met het op zeer vroege leeftijd beginnen met de pil. Als een meisje rond haar tiende met de pil begint doet dit namelijk wat met de groei van de benenwagen. Een kortbenige bevestigde dit onlangs. Een hell van een first line overigens, om hiernaar te informeren, maar dan moeten korte beentjes wel jouw ding zijn. Ik persoonlijk griebel ervan…)
De band deed covers, maar begon gaande de set en verderop tijdens het optreden steeds meer eigen werk te “pluggen”, iets waar Retarded Butcher en ik zo onze vraagtekens bij stelden. Het meezingen werd een stuk lastiger, want je moet deze nummers maar net kennen, en helaas leed de algehele stemming er een beetje onder. Wat het geheel weer goedmaakte was het feit dat de zangeres tijdens het heftig “emotioneel” meebewegen tijdens de gitaarsolo’s haar voeten strak naast elkaar hield, wat haar, in combinatie met haar kleine postuur, brede heupwerk en milde zwaarhoofdigheid (een gemiddeld mensenhoofd weegt zo’n slordige 8 kilo, verzekerde een vrijwillige brandweerman mij van de week!) het voorkomen gaf van de tuimelaar(s), of ook wel “danser van de oceaan(us)“. In deze Jacqueze-cousteau-trip verzonken vond ik de band opeens ten zeerste de moeite waard, ook al omdat me nu pas opviel dat de drummer op Mama Cas (van de Mama’s & de Papa’s, dommerd!) leek. Ik meende zelfs op een bepaald moment manboobs te ontwaren, en stelde tevreden vast dat dit mij niet opwond of anderszins van mijn stuk bracht.
Het laatste nummer - de zogenaamde coupe de grace, de afmaker en inkopper zullen we maar zeggen - was een zogenaamde powerballad [4]. Het begint dan lief en soft enzo, maar zwelt langzaam aan tot een dampende[5], zuigende[6], vuige[7], schuimende[8] rocksjampoo, waarbij de zangeres werkelijk de sterren van de hemel zong[9], en de gitarist met zijn dubbelloops gitaarwerk[10] het geheel aankleedde met mathematisch precies geplaatste rifferama[11]. En ook bij deze solo “tuimelde” de zangeres weer dat het een lieve lust was. Het was een feest voor het oog, en werkelijk verbluffend.
Tevreden & rozig verlieten Retarded en ik het vochtiggezweette zaaltje, teneinde ons naar onze respectievelijke nachtverblijven te spoeden, om daar op youtube nog wat na te genieten.
Butcher en ik vinden het dan ook helemaal niet erg dat Skytah er alles, maar dan ook alles aan doet om naamsbekendheid op te bouwen!
Band: 8
Zaal: 7
Bier: 7.3
Totaal: Voldoende