Nou…
… net als je denkt alle formats voor een fatsoenlijke rampenfilm zo’n beetje gebruikt, uitgeput en herhaald zijn (vulkanen, meteorieten, aardbevingen, orkanen, mensetende planten, mensetende tomaten, andere dingen die mensen eten, buitenaardse wezens, brand in hoge gebouwen, neerstortende vliegtuigen enzovoort enzovoort), is er altijd weer iemand die zoiets heeft gehad van: ‘hee, maar als we nu eens…’
Zie je het al voor je? Tekstschrijver: witjes om de neus, trillende handen, kloppende schuldeisers aan de deur. ‘We weten dat je thuis bent!’ Tekstschrijver denkt: ‘als ik nu eens… nee, dat werkt niet. Of…. nee, ook niet!. Aarg! Writersblock. Wat nu? Ik schrijf gewoon op wat in me opkomt, en ik stop niet voordat ik bij de eindcredits en het dedicated to… gedeelte ben!’
Dus daar zit hij dan, denkend: ‘Hee, als we nu eens…. verzinnen dat de binnenste kern van de aarde zomaar ineens is gestopt met draaien. Waarom? Nou gewoon, dat hebben we als mensheid dan zelf gedaan. Met een geheim wapen dat aardbevingen kan veroorzaken. Pakte een beetje verkeerd uit. Zoiets. En wat gebeurd er dan? Neerstortende vliegtuigen! Elektrische stormen! Instortende bruggen! Omvallende gebouwen! Rondvliegende brokstukken! De aarde tot moes gekookt als we niet uitkijken. Binnen een jaar! Want dat is goed voor het plot, dan moeten we haast hebben. Dan hebben we maar één kans.’
De tekstschrijver wordt enthousiast. Kraakt een paar keer met zijn knokkels, maakt zijn nek los en slaat aan het ratelen achter zijn tekstverwerker. ‘Dan nemen we met een soort raket die naar het binnenste van de aarde gaat en dan laten we kernbommen ontploffen. Dat is nog eens reanimatie, shocktherapie voor de planeet! Gaaf!’ - Maar bestaat er wel een machine die zo diep kan boren? - ‘Er is een gekke professor, die al jaren geen contact meer heeft met de buitenwereld en in de woestijn een waanzinnig apparaat heeft bedacht.’ – Euh. Nou. Tja… tekstschrijver, is het niet ontzettend warm in het binnenste van de aarde?’ – ‘Ja, maar daar hebben we een speciale uitvinding voor. Er is toevállig net een magisch materiaal ontwikkeld door het Amerikaanse TNO. Dat noemen we dan unobtainium. Klinkt gaaf toch?’
‘Enne.. dan nemen we een Hillary Swank voor de hoofdrol’, roept de tekstschrijver, trippend op zijn geweldige intellect. ‘Die zit nu toch maar alleen thuis d’r poes te aaien. En Aaron Eckhard, want die wordt pas over vijf jaar beroemd met The Dark Knight! Dat vullen we dan aan met die gekke professor, een collega van de professor waarmee hij al twintig jaar ruzie heeft over een wetenschappelijk akkefietje, een raar pratende Fransman, een hacker die telecombedrijven kan oplichten door op zilverpapiertjes te blazen en pong te spelen en nog iemand die we niet hoeven te leren kennen omdat hij toch als eerste doodgaat. En een gemeen iemand van de regering die niet helemaal eerlijk is geweest. Waar we dan op tweederde van de film achterkomen. Dit gaat werken!’
‘Ik wil hoorngeschal, een hero shot, nee, een hero shot - in slowmotion natuurlijk -, aanzwellende strijkers, hoorngeschal, een gewichtig doenende voice-over de hele rambam. Is Morgan Freeman al ergens mee bezig? Ja? Jammer. Maar dit gaat werken! Mwahahaha! Straks loop ik helemaal binnen, als deze film direct op dvd uitkomt. Misschien krijg ik zelfs wel zo’n leuk stukje op kalmanus.nl! En vooruit, een drinkspelletje.’
Oepsie.
Ik zie dat ik de titel van deze film nog niet eens genoemd heb:The Core.
Op YouTube.
Ook leuk:
