Onlangs was het zondagmiddag bij mij thuis. Alleen bij mij? Néé, ook bij mijn buren, de buren van mijn buren, de onderburen (al waren die niet thuis), de bovenburen (omdat ik ze het wel gun), de overburen (ach toe, die ook maar dan), de bovenburen van de overburen (gulle bui) en ga zo nog maar even door, zolang je het bij deze tijdszone houdt en nog een paar aangrenzende zones die nog wel eens een middag met ons delen.
Bier, fris en chips werden tevoorschijn gehaald en er werd geschoven met stoelen zodat iedereen - waaronder de hier welbekende en hoogeachte Stroopmans, die een witregel in zijn agenda tussen zijn illegale activiteiten had kunnen vinden – een goed plekje voor het televisietoestel had. De dvd van onze keuze was ‘Snakes on a Plane’, een film waar al veel over gezegd en geschreven is, maar nog niet op Kalmanus.nl. Een film die bij voorbaat al geweldig was vanwege het meespelen van Sammy L. Jacko! Juist, de man van de coolste quotes in Pulp Fiction EVER, als: “I’m sorry. Did I break your concentration?”, en “Correctamundo!” en “The path of the righteous man is beset on all sides by the inequities of the selfish and the tyranny of evil men. Blessed is he who, in the name of charity and good will, shepherds the weak through the valley of the darkness. For he is truly his brother’s keeper and the finder of lost children. And I will strike down upon thee with great vengeance and furious anger those who attempt to poison and destroy my brothers. And you will know I am the Lord when I lay my vengeance upon you!“ (al is dat laatste eigenlijk van Ezechiel - 25:17- , maar die kon er vast niet zo goed ‘mothafucka!’ bij zeggen).
Maar goed, de film. Het begint als een surferdude toevallig ziet hoe een Aziatische gangsterbaas iemand om zeep helpt. Klassiek gevalletje van ‘wrong time, wrong place’, want als hij weg wil rennen wordt hij achtervolgt en weten de gangsters dat er een getuige is. En je weet hoe dat gaat als je getuige bent van een maffiamoord: je kunt je no-claim dan wel vergeten. Het is al meteen duidelijk dat Aziaten in deze film niet te vertrouwen zijn, een gegeven waar Stroopmans nog wel wat moeite mee had. Stroopmans haalde wat kung-fu films aan waarin Aziaten juist staan voor alles wat goed, zuiver en mooi is maar op een gegeven moment moest hij gewoon niet meer door de film heen praten en volgden we gewoon keurig alle feiten zoals ze ons door S.O.A.P. (zoals wij fans de film plachten te noemen) werden voorgeschoteld.
Nadat de de surfdude op het nippertje ontsnapt aan een moordaanslag met de hulp van Samuel L. Jackson, die een FBI-agent speelt, wordt hij op een vliegtuig gezet door Jackson, die hem samen met een collega bewaakt zodat hij in L.A. tegen Eddy Kim, zoals de bad guy heet, kan getuigen. In het vliegtuig blijkt dat de dude helemaal niet zo cool is en last heeft van vliegangst en allerhande nervositeiten. Waarmee hij wel meteen de aandacht weet te trekken van een blonde stewardess (de dvd hoes beloofde ons ‘lekkere stewardessen’, deze kon ermee door. Maar ik ga ook niet zo hard op blond). Eigenlijk is het de omgedraaide wereld: jongens als ik, die altijd gewoon hun ‘cool’ houden worden straal genegeerd, terwijl de huilebalkjes maar gepamperd worden en troostende boezems tegen zich aangedrukt krijgen.
Was het maar bij een beetje luchtziekte en turbulentie gebleven, dan was het reisje nog alleszins meegevallen. Echter, Eddy Kim heeft ondertussen ook niet stilgezeten. Kimmetje Kimmetje! Want wat heeft hij gedaan? Hij heeft een krat met honderden giftige slangen het vliegtuig ingesmokkeld, waarvan de deur na een tijdje met een tijdbom openspringt zodat het krioelende ongedierte zich al happende naar alles wat beweegt door het vliegtuig verspreiden. Een beetje een omslachtig plan, als je het mij vraagt. Want als je al een bom een vliegtuig in kunt smokkelen, waarom blaas je het ding niet gewoon boven de oceaan aan duizend stukken? Geen haan die ernaar kraait! Maar ja, dan had de film geen Snakes on a Plane geheten en was het gewoon een titel als ‘Danger on flight 793’ geworden ofzo en dan had ik hem gewoon laten liggen in de videotheek. Want als er slangen in een film zitten wordt het gaaf, dus als er een omslachtige manier is om slangen in een film te krijgen moet je dat mijn inziens ook gewoon doen.
De eerste slachtoffers van de snakes on the plane zijn een stelletje dat wc inglipt om lid te worden van de ‘Mile High Club’. Een scene die de film ook meteen PG16 maakt, want de boezem van mevrouw komt glorieus in beeld. Het hitsige stel maakt de fout om de rookmelder los te schroeven om een jointje te roken waarna de slangen agressief (G.Botje style) de onblote vrouwenboezem attaqueren. Ook de gevoelige delen van d’r hubbie ontkomen niet aan het gehap. Vervolgens verhuizen de beesten, in vele kleuren en maten, naar het passagiersgedeelte waar de aanwezigen in een spectaculaire scene grondig gedecimeerd worden. Oogballen, tongen, konten, geen lichaamsdeel blijft onbeschermd en als kijker mag je dan hopen dat je nooit in zo’n situatie terecht mag komen. Als alle manieren waarop iemand door een slang kan worden gebeten dan wel een keer of wat voorbij zijn gekomen vluchten de passagiers die nog niet dood zijn naar een ‘veilig’ gedeelte van het vliegtuig. O ja, ondertussen stort het vliegtuig ook nog bijna neer, maar om ook dáár nog over te beginnen zou deze recensie wel erg ingewikkeld maken.
Begrijpelijkerwijs begeven de overlevenden zich onder de hoede van Samuel L. Jackson, iemand die elke motherfucking situatie aankan. Danger is zijn middle name. Of eigenlijk niet, want dat is eigenlijk ‘L’. Meer rechts van het midden dan. Samuel L. ‘Danger’ Jackson. Zo. Ja, dit is iemand aan ie je een leven toevertrouwd. Samuel L. ‘Danger’ Jackson vindt slangen niet eng, hooguit vervelend. Op een gegeven moment verzucht hij, heel begrijpelijk, “That’s it! Enough is Enough! I’ve had it with these mothafucking snakes on his mothafucking plane!” Als kijker weet je dan: dit is echt, dit is niet geacteerd. Door simpelweg de bagage heel hoog op te stapelen (logisch, maar wie komt daar nou op? Samuel L. ‘Danger’ Jackson wel) en brandblussers leeg te spuiten weet hij het ongedierte op afstand te houden. Met een elastiekje, een bus haarlak en een rubberboot maakt hij het op een McGyver manier helemaal af.
Het vliegtuig stort bijna neer, maar een homie die op zijn X-box heeft geoefend neemt het van de de piloot over en landt de kist veilig op LAX. De slangen zijn inmiddels door de weggevallen luchtdruk (trucje van Samuel L. ‘Danger’ Jackson) naar buiten gezogen. Aan het eind van de film gebeurd er nog iets verrassends, maar dat zeg ik niet omdat ik dan de hele film zou verklappen. O ja, Samuel L. ‘Danger’ Jackson weet ook nog een afspraakje te regelen met de lekkerste stewardess (die niet blond is). Niet slecht voor een guy pushing sixty (dit in tegenstelling tot H. Ford, die eerder, zoals al op kalmanus.nl gemeld, pushing seventy is). En dan gaan ze surfen. Aftiteling, einde. Allemaal waren we het erover eens, dit is een gewéldige film. Vond zelfs de enige dame in het gezelschap, Sietske (blond).
Ook leuk:
