Trudy says:
pfffffffffff
Trudy says:
pffffffffffffffff
Trudy says:
pfffffffffff
Trudy says:
pffffffffffffff
Trudy says:
pffffffffffff
Trudy says:
pfffffffffff
Bennie says:
Astma is vervelend
Trudy says:
pffffff
Bennie says:
Of ben je aan het baren?
Trudy says:
pffffff
Trudy says:
beide
Bennie says:
Hoop dat je 2 inhalers hebt dan
De dodelijkste plek in een vliegtuig is achterin. Dat meldt The Times ons vandaag. Volgens onderzoekers van de Greenwich University, die meer dan honderd vliegtuigrampen hebben bestudeerd is het sterftepercentage in de achterste rijen het hoogste wanneer er brand uitbreekt. Passagiers die een stoeltje hebben gevonden bij het gangpad, binnen vijf rijen van de nooduitgang hebben daarentegen de hoogste kans om een calamiteit te overleven.
Dit is allemaal relatief natuurlijk. Als een vliegtuig van tien kilometer hoogte als een hulpeloze fakkel ter aarde stort doet je stoelnummer er weinig meer toe, laat staan de afstand tot de nooduitgang. Ook als er honderden dolgedraaide giftige slangen aan boord zijn ben je als passagier doorgaans kansloos (tenzij je een vlucht deelt met Samuel L. ‘Danger’ Jackson - al kan hij ook juist de reden in the first place zijn dat je überhaupt in zo’n situatie terecht bent gekomen).
Zit je achterin het vliegtuig, dan heb je bij een ramp volgens de onderzoekers een kans van 47% om een pijnlijke dood tegemoet te gaan door levend te verbranden, doorkliefd te worden door rondvliegende motoronderdelen, naar buiten te worden gezogen door de wegvallende luchtdruk, longen en luchtpijp te bevriezen in de stratosferische omstandigheden, domweg in een ijspegel te veranderen, een doodsmak van kilometers te maken om als een overrijpe tomaat tegen de grond te verpletteren, vergoten te worden door gesmolten staal of een dodelijke mix van kerosine, stikstof en smeerolie of op een andere manier je vitale functies te verliezen. Bij de nooduitgang is de kans nog steeds 36 procent om verpletterd te worden tussen vliegtuigstoelen, onthoofd te worden door je eigen veiligheidsriem, je ingewanden naar buiten te kotsen, kruipend door het gangpad op zoek moeten naar je oogballen, een metalen pijp of ander onderdeel in je achterhooft geramd te krijgen, dwars door je stoel (waar je je zo veilig waande) heen of in zo’n een staat van pure panische shock te raken dat je hulpeloos als een ontwortelde kamerplant een doodssmak maakt of zo onherkenbaar verbrand dat je slechts nog te identificeren bent met behulp van tandertsgegevens. Of zelfs dat niet, er zijn gevallen bekend van mensen die simpelweg oplostten in thin air. Dan nog, volgens Robert Gifford, hoge pief van de Parliamentary Advisory Council for Transport Safety is de keuze van een goede plek in het vliegtuig werkelijk “a matter of life and death”. Fijne vakantie mensen!
Ongelukkige stoelkeuze
Al browsend (“hey man, i need 10 dollar for browsing around” -skipp englund) op het internet kwam ik terecht op de MSN site. Die jongens hebben af en toe allerlei lijstjes met watchabouts en thingemathings en mijn oog viel op een lijstje met auto’s die de auteur van dat stukje niet vond kunnen, nu is smaak erg persoonlijk ,maar zeg nu zelf ;als er een auto tussen zit die ik zooo mooi vind dat ik m zelfs wel wil hebben voor -laat ik overdrijven- 500 euro, begint mijn vertrouwen in de mensheid toch hier en daar af te nemen.maar vooruit , ieder zijn meug en daarom mogen jullie zelf je keuze maken.
ik vind deze bak dus echt bomdiggy
hey ! wie is toch die guido die hier steeds vaker comments levert ???????????????????????
interessant is dat hoor, die jongen is hoogstaarschijnlijk via via op deze wereldsite terecht gekomen en neemt nu al een belangrijke plek in op de comments top 10 van gisteren.speurwerk leert ons dat het iemand is die niet voor 1 gat te vangen is, het spreekwoordelijke katje die je niet zonder handschoenen moet aanpakken. vriend google en ik hebben uiteindelijk ontdekt dat deze multitalentvolle geezer echt van alle markten thuis is. van atleet tot architect , charlatan tot comedian hij is het allemaal daarom heb ik hieronder een korte selecte van websites van onze eigen guido gegeven; hij heeft -hoe slim- allerlei achternamen gevingerd (of schrijf je dat niet zo hihihi)……
Onlangs was het zondagmiddag bij mij thuis. Alleen bij mij? Néé, ook bij mijn buren, de buren van mijn buren, de onderburen (al waren die niet thuis), de bovenburen (omdat ik ze het wel gun), de overburen (ach toe, die ook maar dan), de bovenburen van de overburen (gulle bui) en ga zo nog maar even door, zolang je het bij deze tijdszone houdt en nog een paar aangrenzende zones die nog wel eens een middag met ons delen.
Bier, fris en chips werden tevoorschijn gehaald en er werd geschoven met stoelen zodat iedereen - waaronder de hier welbekende en hoogeachte Stroopmans, die een witregel in zijn agenda tussen zijn illegale activiteiten had kunnen vinden – een goed plekje voor het televisietoestel had. De dvd van onze keuze was ‘Snakes on a Plane’, een film waar al veel over gezegd en geschreven is, maar nog niet op Kalmanus.nl. Een film die bij voorbaat al geweldig was vanwege het meespelen van Sammy L. Jacko! Juist, de man van de coolste quotes in Pulp Fiction EVER, als: “I’m sorry. Did I break your concentration?”, en “Correctamundo!” en “The path of the righteous man is beset on all sides by the inequities of the selfish and the tyranny of evil men. Blessed is he who, in the name of charity and good will, shepherds the weak through the valley of the darkness. For he is truly his brother’s keeper and the finder of lost children. And I will strike down upon thee with great vengeance and furious anger those who attempt to poison and destroy my brothers. And you will know I am the Lord when I lay my vengeance upon you!“ (al is dat laatste eigenlijk van Ezechiel - 25:17- , maar die kon er vast niet zo goed ‘mothafucka!’ bij zeggen).
Maar goed, de film. Het begint als een surferdude toevallig ziet hoe een Aziatische gangsterbaas iemand om zeep helpt. Klassiek gevalletje van ‘wrong time, wrong place’, want als hij weg wil rennen wordt hij achtervolgt en weten de gangsters dat er een getuige is. En je weet hoe dat gaat als je getuige bent van een maffiamoord: je kunt je no-claim dan wel vergeten. Het is al meteen duidelijk dat Aziaten in deze film niet te vertrouwen zijn, een gegeven waar Stroopmans nog wel wat moeite mee had. Stroopmans haalde wat kung-fu films aan waarin Aziaten juist staan voor alles wat goed, zuiver en mooi is maar op een gegeven moment moest hij gewoon niet meer door de film heen praten en volgden we gewoon keurig alle feiten zoals ze ons door S.O.A.P. (zoals wij fans de film plachten te noemen) werden voorgeschoteld.
Nadat de de surfdude op het nippertje ontsnapt aan een moordaanslag met de hulp van Samuel L. Jackson, die een FBI-agent speelt, wordt hij op een vliegtuig gezet door Jackson, die hem samen met een collega bewaakt zodat hij in L.A. tegen Eddy Kim, zoals de bad guy heet, kan getuigen. In het vliegtuig blijkt dat de dude helemaal niet zo cool is en last heeft van vliegangst en allerhande nervositeiten. Waarmee hij wel meteen de aandacht weet te trekken van een blonde stewardess (de dvd hoes beloofde ons ‘lekkere stewardessen’, deze kon ermee door. Maar ik ga ook niet zo hard op blond). Eigenlijk is het de omgedraaide wereld: jongens als ik, die altijd gewoon hun ‘cool’ houden worden straal genegeerd, terwijl de huilebalkjes maar gepamperd worden en troostende boezems tegen zich aangedrukt krijgen.
Was het maar bij een beetje luchtziekte en turbulentie gebleven, dan was het reisje nog alleszins meegevallen. Echter, Eddy Kim heeft ondertussen ook niet stilgezeten. Kimmetje Kimmetje! Want wat heeft hij gedaan? Hij heeft een krat met honderden giftige slangen het vliegtuig ingesmokkeld, waarvan de deur na een tijdje met een tijdbom openspringt zodat het krioelende ongedierte zich al happende naar alles wat beweegt door het vliegtuig verspreiden. Een beetje een omslachtig plan, als je het mij vraagt. Want als je al een bom een vliegtuig in kunt smokkelen, waarom blaas je het ding niet gewoon boven de oceaan aan duizend stukken? Geen haan die ernaar kraait! Maar ja, dan had de film geen Snakes on a Plane geheten en was het gewoon een titel als ‘Danger on flight 793’ geworden ofzo en dan had ik hem gewoon laten liggen in de videotheek. Want als er slangen in een film zitten wordt het gaaf, dus als er een omslachtige manier is om slangen in een film te krijgen moet je dat mijn inziens ook gewoon doen.
De eerste slachtoffers van de snakes on the plane zijn een stelletje dat wc inglipt om lid te worden van de ‘Mile High Club’. Een scene die de film ook meteen PG16 maakt, want de boezem van mevrouw komt glorieus in beeld. Het hitsige stel maakt de fout om de rookmelder los te schroeven om een jointje te roken waarna de slangen agressief (G.Botje style) de onblote vrouwenboezem attaqueren. Ook de gevoelige delen van d’r hubbie ontkomen niet aan het gehap. Vervolgens verhuizen de beesten, in vele kleuren en maten, naar het passagiersgedeelte waar de aanwezigen in een spectaculaire scene grondig gedecimeerd worden. Oogballen, tongen, konten, geen lichaamsdeel blijft onbeschermd en als kijker mag je dan hopen dat je nooit in zo’n situatie terecht mag komen. Als alle manieren waarop iemand door een slang kan worden gebeten dan wel een keer of wat voorbij zijn gekomen vluchten de passagiers die nog niet dood zijn naar een ‘veilig’ gedeelte van het vliegtuig. O ja, ondertussen stort het vliegtuig ook nog bijna neer, maar om ook dáár nog over te beginnen zou deze recensie wel erg ingewikkeld maken.
Begrijpelijkerwijs begeven de overlevenden zich onder de hoede van Samuel L. Jackson, iemand die elke motherfucking situatie aankan. Danger is zijn middle name. Of eigenlijk niet, want dat is eigenlijk ‘L’. Meer rechts van het midden dan. Samuel L. ‘Danger’ Jackson. Zo. Ja, dit is iemand aan ie je een leven toevertrouwd. Samuel L. ‘Danger’ Jackson vindt slangen niet eng, hooguit vervelend. Op een gegeven moment verzucht hij, heel begrijpelijk, “That’s it! Enough is Enough! I’ve had it with these mothafucking snakes on his mothafucking plane!” Als kijker weet je dan: dit is echt, dit is niet geacteerd. Door simpelweg de bagage heel hoog op te stapelen (logisch, maar wie komt daar nou op? Samuel L. ‘Danger’ Jackson wel) en brandblussers leeg te spuiten weet hij het ongedierte op afstand te houden. Met een elastiekje, een bus haarlak en een rubberboot maakt hij het op een McGyver manier helemaal af.
Het vliegtuig stort bijna neer, maar een homie die op zijn X-box heeft geoefend neemt het van de de piloot over en landt de kist veilig op LAX. De slangen zijn inmiddels door de weggevallen luchtdruk (trucje van Samuel L. ‘Danger’ Jackson) naar buiten gezogen. Aan het eind van de film gebeurd er nog iets verrassends, maar dat zeg ik niet omdat ik dan de hele film zou verklappen. O ja, Samuel L. ‘Danger’ Jackson weet ook nog een afspraakje te regelen met de lekkerste stewardess (die niet blond is). Niet slecht voor een guy pushing sixty (dit in tegenstelling tot H. Ford, die eerder, zoals al op kalmanus.nl gemeld, pushing seventy is). En dan gaan ze surfen. Aftiteling, einde. Allemaal waren we het erover eens, dit is een gewéldige film. Vond zelfs de enige dame in het gezelschap, Sietske (blond).
A shadow flight into the dangerous world of a man who does not exist…
omdat ik binnekort in het bezit raak van een automobiel ben ik in korte tijd veranderd in een kooplustige autogadget freak, ik google me helemaal suf op lederen bekleding, chromen poken en gebreide toiletrol houders.Natuurlijk mag n G.P.(nice)asS niet ontbreken in de wereld van bezineslurpers.
nu heb ik gelezen op de site - Van onze vrienden van Engadget - over een navigaarsie systeem die alle wetten van het leuk zijn tart, een ingebouwde K.I.T.T !!!!!!!!! wat wil je nu nog meer…. (mmmmm: sideskirts,verbrede wielsloffen, verlaagde voor en achterkant).
voor de youngsters onder ons, K.I.T.T is de pratende 4wieler van michael knight
check die bomdiggy clip
Trivia
Oorspronkelijk heette Michael Knight nog Michael Arthur Long. Op zijn 20e ging hij in het leger, en was onderdeel van de groene baretten. Hij vocht drie jaar lang in de Vietnamoorlog. Eenmaal werd hij gevangen, maar kon ontsnappen. Hierbij liep hij wel een verwonding op die een lichte hersenbeschadiging veroorzaakte, en waarvoor hij een metalen plaat in zijn schedel moest laten zetten.
Terug in Los Angeles werd Michael lid van de politie, waar hij zich een weg omhoog werkte naar detective-luitenant.
Na 10 jaar als politieagent te hebben gewerkt, ging het mis. Terwijl Michael op een undercovermissie was om een lading gestolen microchips te vinden in Las Vegas, werd hij verraden door een vrouwelijke informant. Hij werd in een hinderlaag gelokt en neergeschoten, waarna de schutter hem voor dood achter liet. De metalen plaat in zijn schedel beschermde hem, maar desondanks raakte Michael wel zwaar gewond. Nog diezelfde avond werd hij officieel dood verklaard.
In werkelijkheid leefde Michael nog. Hij werd opgenomen door de Foundation for Law And Government (FLAG). De FLAG liet Michael plastische chirurgie ondergaan, en gaf hem de nieuwe identiteit van Michael Knight. Na te zijn genezen kreeg Michael te horen dat FLAG-oprichter Wilton Knight hem had uitgekozen als zijn opvolger. Michael stemde toe Wiltons werk voort te zetten. Hij kreeg tevens een nieuwe partner, de supergeavanceerde auto KITT.
Michaels eerste missie bracht hem weer in conflict met de criminelen die hem hadden neergeschoten.
Michael was een typische held, en een soort moderne ridder die als het kon geweld vermeed en niet graag vuurwapens gebruikte.
De metalen plaat in Michaels voorhoofd was volgens geruchten ook aangepast bij de operatie om radiogolven en signalen op te kunnen vangen. Dit gegeven werd volop verkend in de vele Knight Rider-boeken die naar aanleiding van de serie werden gemaakt, maar in de serie zelf kwam dit nauwelijks ter sprake.
Sound quality? Who cares. Thanks to Green House, pigs can finally stuff themselves into human orifices like a reverse-Appalachia. Just be prepared to kiss your ¥1,280 (ongeveer 8 euro) goodbye with that pretty mouth of yours after the novelty of the adventure goes vile.
- Van onze vrienden van Engadget -
Onder het mom van: zondagmiddag filmreview middag ging ik gister even lekker op de loveseat zitten, familypack M&M’s bruin en aanteken blok erbij en kijken geblazen maar.Deze keer: het langverwachte -ohjee kan die wel de “hoge”verwachtingen waarmaken-vervolg op het indy epos; Kingdom of the crystal skull nou ja ik ging er hinkelend op 2 gedachten naar kijken,want ik wilde de film bij voorbaat al afkraken maar aan de andere kant is het gewoon een avonturen film , niks meer en niks minder dus ja goed of niet goed dat maakt eigenlijk niet uit.daarom som ik maar gewoon een paar dingen op die mij opvielen.de film speelt zich af in 1957; de koude oorlog is in volle gang en daarom is de vijand niet duitsland deze keer maar zijn het de russen inclusief zwaar accent waar indy het natuurlijk niet na kan laten om daar een grapje over te maken, henry jones junior 2 zag er nog verbazend sportief uit voor -a guy pushing sixty -maar na later bleek dat hij plusminus 15 stuntdubbels had, beetje jammer.
verklede floessie met fout accent
het rode gevaar had zich verkleed als american GI en slinks baanden ze zich een weg binnen een legerbasis waar een assorti aan artifacten zich bevonden (ook zag je een glimp van de arc, van een eerder deel).onze held lag in de achterklep en moest heulen met de vijand, en met de loop van n geweer op zijn slaap van zijn overgelopen vriend ging hij daar op zoek naar een pakje die hij 10 jaar eerder had gevonden maar niet wist wat het was (een alien-lijk, ik verklap het alvast).ik vind het altijd super vermakelijk dat een zwaar bewaakte elektronische deur met 1 salvo kogels opengaat en ook hier gebeurde het wederom.
affijn indy vind het pakje maakt kennis met oost-oekrainsche vrouw inclusief nog zwaarder accent, kort bop kapsel en streng pakje en weet na een hoop gespring en gezwaai met zweep en geschiet te ontsnappen en weet ook nog een atoomproefexplosie te overleven in een koelkast.
ik dacht nog, zou die geen last hebben van de straling maar in het volgende shot werd hij door 2 bezems afgeborsteld onder de douche met een -anti stralings- shampoo,niks aanus handje dus.
butje uit de film
 het origineel |
teruggekomen op zijn universiteit waar hij archelogie doceert werd ie ontslagen wegens heulen met de communisten nou en dus stapt ie op de trein om wat te gaan reizen maar plotsklaps op het perron komt daar de “ik jan cremer” look-al-like aangecrossed op zijn motor.het blijkt later zijn zoon te zijn die opgevoed is door een vriend van indy, die beste man is verdwenen in peru tijdens het zoeken naar de kristallen schedel waar enorme krachten aan zijn verbonden en die ergens verborgen zouden moeten zijn in eldorado, de verloren gegaande gouden stad in de amazone, de eeuwenoude legende waar de spaanse conquistadores ook al naar op zoek waren, sterker nog, in deze film schijnt dat 1 van die lui dat ook echt heeft gevonden |
na wat geneuzel en achtervolgingen door russen in het stadje gaan harrison ford en zn rebelse zoon die-zijn-school-niet-heeft-afgemaakt en continue met een kammetje zijn vet kuif in bedwang wil houden, zo stop t hij op een gegeven moment zelfs zijn kam in een glas met cola om er lekker kek uit te zien met het vliegtuig naar peru, waar zijn vriend gek is geworden, via via vinden ze de schedel in het oude graf van de conquistador en dat kreng kan nooit door mensen handen zijn gemaakt, en trekt ook goud enzo aan, en ja goud is niet magnetisch dus dat geeft te denken.ook nu word er van alles beleefd, achtervolgingen galore, knokpartijen, drijfzand jungle exotica watervallen,gevulde koeken .mooi mooi mooi allemaal oh ja en de onvermijdelijke rode reuzemieren die de schurk met huid en haar opeten, toen keek Botje wel even de andere kant uit want eerlijk, hoeveel engs kan een mens in 1 film verdragen?!
Aangekomen bij de verloren stad blijkt t toch niet heel erg verloren te zijn want een heel stel verwilderde amazonesen liepen daar een beetje gevaarlijk te doen op handen ende voeten, gelukkig hadden de commies geen scrupules en wel kalashnikovs en “rakketakketak”dood waren die inboorlinginese viespeuken. dat maakte het voor hun makkelijker om indiana en zijn volgelingen achtena te gaan in de quest naar al het goud wat in de stad moest liggen, want de skull moest bij de overige 12 gelegd worden, en dan zou de vinder ook nog eens over de hele wereld -de Hele?- ja de hele wereld macht hebben. plus natuurlijk onnoemelijke hoeveelheden rijkdom.het verhaal raakt een beetje in een stroomversnellnig, waarschijnlijk omdat de film anders te lang duurt, en het aloude aliens verhaal komt weer te boven. de schedel wordt geplaatst, de ufo stijgt op , iedereen rent voor zijn leven en de stad verdwijnt.wat niet verdwijnt maar terug komt is de ex van indy, want die blijkt de moeder van dat rotjong te zijn waar indiana dus niks van af wist, want 19 jaar terug heeft ie haar gedumped en wist niet dat ze zwanger was, nu gaan ze dus trouwen en is iedereen blij! een happy ending, ik was ontroerd en liet een klein traantje biggelen over mijn met chocolade beklede wang (af en toe viel ik tukkend weg tijdens de film en daar lag mijn jumbo zak smarties)
poep in de broek moment
oplettende lezers denken misschien nu:”wat zonde dat de stad is vergaan met al dat goud, daar zouden ze de 3e wereld mee hebben kunnen opknappen, of de benzine prijs mee kunnen verlagen”.maar ik kan jullie vertellen lieve kalmanus liefhebbers dat er helemaal geen goud was!! de regisseur vond het nodig om er een soort boodschap in te verwerken, want in het oud maya-aans betekent goud daar ook kennis, en kennis is wat de marsmannetjes wel hadden, die hebben immers de boeren daar leren oogsten en irrigatie kanalen laten aanleggen. zo zie je maar. 2 uur zitten hopen op goud, krijg je zo kl@#$ten einde. SUFFE ROT FILM!!
BERN - Oranje is de meest opvallende kleur tijdens de EK in Bern. Hele straten en pleinen werden oranje gekleurd door de in oranje kleding gestoken Nederlandse voetbalsupporters. De fans zelf gingen in een lange optocht richting stadion en als er ergens een groepje in oranje geklede mensen liep, werden deze al gauw door anderen gevolgd. Zo ook een groepje spoorwegwerkers, die om goed op te vallen eveneens in oranje gekleed gaan.
Luid zingend volgden de voetbalfans de arbeiders langs de spoorbaan en kwamen zo dus niet bij het stadion aan. Pas toen het Zwitserduits begrepen werd, kwam een eind aan het misverstand en toog het hele spul weer luid zingend de andere kant op. De spoorwegarbeiders dragen voorlopig gele hesjes en petten om het verschil duidelijk te maken. En zingen onderweg naar hun werk doen ze ook maar even niet.
-van onze vrienden van WaarMaarRaar.nl-
